Cliquez sur les images pour afficher le message que l’organisation nous adresse.

















EXIL – 2 films, une même réalité
migration, dignité et humanité à l’écran
Ontdek meer over hun werking op hun website :
Retrouvez le détail de leurs actions sur leur site web :
Ontdek meer over hun werking op hun website :
Retrouvez le détail de leurs actions sur leur site web :
“Het is dringend nodig dat menselijke waardigheid opnieuw het kompas wordt voor het opvangbeleid in België.”
Samusocial vangt kinderen, gezinnen, vrouwen en mannen op die geen oplossing hebben voor hun huisvesting en begeleidt hen. Elke dag worden bijna 2.000 mensen opgevangen in een van onze 16 opvangvoorzieningen. Daar vinden ze een bed en een maaltijd, krijgen ze medische zorg en persoonlijke begeleiding naar oplossingen om de straat te verlaten.
In juli kondigde de federale regering aan dat 1.000 plaatsen voor noodopvang zouden worden geschrapt van de ongeveer 4.000 plaatsen die momenteel in Brussel beschikbaar zijn, terwijl de opvangvoorzieningen nu al verzadigd zijn en de winter voor de deur staat.
Achter deze cijfers schuilen kinderen, gezinnen, vrouwen – vaak slachtoffers van partnergeweld – en mannen. De realiteit is nu al alarmerend: in juli kregen bij Samusocial 244 van de 299 gezinnen die om opvang vroegen een weigering, dat is meer dan vier op de vijf gezinnen. Onder hen waren 238 kinderen, van wie 65 jonger dan twee jaar.
De humanitaire crisis die zich aankondigt, is geen noodlot, maar het gevolg van een bewuste politieke keuze. We dreigen opnieuw tenten en geïmproviseerde kampen in de openbare ruimte te zien verschijnen, in het hart van de Europese hoofdstad. Terwijl België al meer dan 16.000 keer werd veroordeeld door de arbeidsrechtbank en het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en de opgelegde dwangsommen blijft negeren, zijn het vandaag de rechtsstaat en het fundamentele recht op opvang die in gevaar worden gebracht.
Ontdek meer over hun werking op hun website :
Retrouvez le détail de leurs actions sur leur site web :
Ontdek meer over hun werking op hun website :
Retrouvez le détail de leurs actions sur leur site web :
Het is vrijdag 28 augustus, de Humanitaire Hub belt ons. “Er zijn twee gezinnen in de Hub die we vanavond geen onderdak kunnen bieden. En bij Samu is er ook geen plaats. Kunnen jullie hotelkamers voor ze regelen?” Gezin 1: een echtpaar met een kind van zes jaar. Gezin 2: een vader met drie kinderen van zes, acht en tien jaar.
We regelen onderdak voor gezin 2. Maar omdat we gezin 1 al twee keer een nacht hebben ondergebracht, kunnen we dat niet nog eens doen. Dit gezin slaapt vanavond waarschijnlijk op straat.
Dit recente voorbeeld laat zien wat militante actie wel en niet voor elkaar krijgt.
Hoewel de Cuistots Solidaires ooit in het leven zijn geroepen naar aanleiding van een specifieke crisis, bereiden en verdelen we nu al tien jaar lang wekelijks honderden maaltijden en bieden we sinds vijf jaar onderdak aan gezinnen in nood. En van stoppen kan geen sprake zijn.
Bijna dagelijks vragen onze partners van de Humanitaire Hub of we onderdak kunnen regelen voor gezinnen die net in België zijn aangekomen of een tijdelijke of precaire opvang hebben moeten verlaten. Wij zijn hun laatste redmiddel. Het gaat vaak om dramatische situaties. Zoals die van een Turkse moeder, met zes kinderen, onder wie een meisje van tien in een rolstoel. Nog maar een paar dagen geleden konden we hun twee nachten onderdak bieden.
En daarna? Terug de straat op.
Het is een schande. Maar wel een waar we dagelijks mee te maken hebben. De uitzondering is de norm geworden. Het ondenkbare is aan de orde van de dag.
Dankzij het niet-opvangbeleid is wat onaanvaardbaar is, inmiddels de gewoonste zaak van de wereld.
De winter staat voor de deur. Waar blijft de overheid en waar is haar waardigheid?
Nadert de winter ook wat onze menselijkheid betreft?
Vendredi 28 août, le Hub humanitaire nous appelle. « On a deux familles au Hub, sans solution d’hébergement pour ce soir. Et pas de place au Samu pour eux. Pouvez-vous leur trouver des chambres d’hôtel ? ». Famille 1 : couple plus enfant de 6 ans. Famille 2 : Père plus trois enfants : 6, 8 et 10 ans.
Nous logerons la famille 2. Par contre, ayant déjà logé la famille 1 deux nuits, nous ne pourrons plus les loger une 3eme nuit. Ils dormiront probablement à la rue.
Cet exemple récent montre le rôle, et également les limites de l’action militante.
Alors que les Cuistots Solidaires, nous nous étions constitués pour répondre à une crise ponctuelle, nous préparons et distribuons depuis dix ans déjà des centaines de repas chaque semaine et hébergeons depuis cinq ans déjà des familles en situation d’urgence. Et nous ne pouvons plus nous arrêter.
Tous les jours, ou presque, nos partenaires du Hub humanitaire nous contactent pour héberger des familles récemment arrivées en Belgique, ou expulsées d’hébergements temporaires, ou précaires. Nous sommes « leur dernier recours ». Les situations sont souvent dramatiques, comme celle de cette maman turque, il y a encore quelques jours, avec 6 enfants dont une fillette de 10 ans en chaise roulante, que nous avons pu héberger, deux nuits.
Mais après ? Retour à la rue.
C’est ignoble. Mais c’est devenu notre routine. Ce qui était une exception est devenu la norme. L’impensable, le quotidien.
La politique de non-accueil a banalisé l’inacceptable.
L’hiver approche. Où sont les autorités publiques et leur dignité ?
L’hiver de notre humanité approcherait-il ?
Ontdek meer over hun werking op hun website :
Retrouvez le détail de leurs actions sur leur site web :
Retrouvez le détail de leurs actions sur leur site web :
Sinds eind 2025 voeren het CIRÉ, zijn 32 lidverenigingen en zijn partners campagne tegen het wetsontwerp over de zogenaamde « huisbezoeken ». Het gaat erom dat mensen zonder verblijfsrecht thuis, of bij hun gastheer of gastvrouw, kunnen worden opgepakt, indien nodig door hun deur te forceren, om hun identiteit te controleren, hen vast te houden en uit te zetten.
Het gaat dus niet om « bezoeken », maar om razzia’s, volgens de definitie van Larousse zelf: « een onaangekondigde politieactie op een verdachte plaats, met als doel de aanwezige personen op te pakken en hun identiteit te controleren ».
Dit wetsontwerp is gevaarlijk. Het schendt tal van fundamentele rechten en de Belgische Grondwet, onder meer door het principe van de onschendbaarheid van de woning ter discussie te stellen en solidariteit strafbaar te maken. Het gaat dus iedereen aan!
De parlementaire besprekingen over dit wetsontwerp zouden eind september worden hervat. We nodigen jullie uit om je te informeren en je bij de mobilisatie aan te sluiten!
Alle informatie :
Depuis fin 2025, le CIRÉ, ses 32 asociations membres et ses partenaires mènent campagne contre le projet de loi sur les « visites domiciliaires ». Il s’agit de pouvoir arrêter chez elles, ou chez leur hébergeur·euse, des personnes sans titre de séjour, au besoin en forçant leur porte, pour vérifier leur identité, les détenir et les expulser.
Ce ne sont donc pas des « visites », mais des rafles, selon la définition même du Larousse : « opération policière exécutée à l’improviste dans un lieu suspect, en vue d’appréhender les personnes qui s’y trouvent et de vérifier leur identité ».
Ce projet est dangereux. Il viole de nombreux droits fondamentaux et la Constitution belge, notamment en remettant en question le principe de l’inviolabilité du domicile et en criminalisant la solidarité. Il concerne donc toutes les citoyen·nes !
Les discussions parlementaires sur ce projet devraient reprendre fin septembre, nous vous invitons à vous informer et à rejoindre la mobilisation !
Toutes les infos sur :
Retrouvez le détail de leurs actions sur leur site web :
Ontdek meer over hun werking op hun website :
Retrouvez le détail de leurs actions sur leur site web :
Ontdek meer over hun werking op hun website :
Retrouvez le détail de leurs actions sur leur site web :
“Il est urgent que la dignité humaine redevienne la boussole de l’accueil en Belgique.”
Le Samusocial accueille et accompagne des enfants, des familles, des femmes et des hommes sans solution d’hébergement. Chaque jour, près de 2 000 personnes sont hébergées dans l’un de nos 16 dispositifs, où ils trouvent un lit, un repas, et bénéficient de soins médicaux ainsi que d’un accompagnement personnalisé vers des solutions de sortie de rue.
En juillet, le gouvernement fédéral a annoncé la suppression de 1 000 places d’accueil d’urgence sur les quelque 4 000 places actuellement disponibles à Bruxelles, alors que les dispositifs sont déjà saturés et que l’hiver approche.
Derrière ces chiffres, il y a des enfants, des familles, des femmes – souvent victimes de violence conjugale, des hommes. La réalité est déjà alarmante: en juillet, au Samusocial, sur 299 familles en demande d’hébergement, 244 ont obtenu un refus, soit plus de quatre familles sur cinq. Parmi elles se trouvaient 238 enfants, dont 65 âgés de moins de deux ans.
La crise humanitaire qui s’annonce n’est pas une fatalité mais la conséquence d’un choix politique délibéré. Nous risquons de voir réapparaître des tentes et des campements de fortune dans l’espace public, en plein cœur de la capitale européenne. Alors que la Belgique a déjà été condamnée plus de 16.000 fois par le Tribunal du travail et la Cour européenne des droits de l’Homme et persiste à ignorer les astreintes, ce sont l’État de droit et le droit fondamental à l’accueil qui se trouvent aujourd’hui mis en péril.
Diogenes is een vzw die hulp biedt aan straatbewoners en tot doel heeft bruggen te slaan tussen de straat en de rest van de samenleving. Uit zijn praktijkervaring blijkt dat de begeleiding van mensen in ballingschap – of ze nu uit Europese lidstaten komen of niet – bijzondere aandacht vereist : de plekken waar zij verblijven zijn divers (parken, kraakpanden, …) en om de toegang te faciliteren naar rechten is specifieke en individuele begeleiding nodig, tegen de achtergrond van een migratiebeleid dat steeds restrictiever en strenger wordt. Om dit te illustreren, stellen we u twee verhalen voor, twee voorbeelden uit velen die beschrijven hoe overheidsbeleid dat erop gericht is migranten te criminaliseren, hun toegang tot rechten en een menswaardig leven bemoeilijkt.
DIOGENES est une ASBL d’aide aux habitants de la rue ayant pour but de construire des ponts entre la rue et le reste de la société. Son expérience du terrain montre que l’accompagnement de personnes en exil – qu’elles soient issues d’États membres ou non – nécessite une attention particulière : les lieux investis sont différents (parcs, squats, …) et leur accès aux droits requiert un accompagnement spécifique et individualisé dans un contexte de politiques migratoires de plus en plus restrictives et punitives. Pour illustrer cela, nous vous proposons deux récits, deux exemples parmi bien d’autres qui décrivent comment les politiques publiques visant à criminaliser les personnes migrantes compliquent leur accès aux droits et à une vie digne.
Sinds eind 2025 voeren CIRÉ, zijn 32 lidorganisaties en zijn partners campagne tegen het wetsontwerp over de zogenaamde « huisbezoeken ».
Het wetsontwerp zou het mogelijk maken om mensen zonder verblijfsrecht bij hen thuis, of bij hun gastheer of gastvrouw, te arresteren en indien nodig hun deur te forceren, om hun identiteit te controleren, hen vast te houden en uit te zetten.
Het gaat dus niet om « huis bezoeken », maar om razzia’s, volgens de eigen definitie van Larousse: « een onaangekondigde politieactie op een verdachte plaats, met als doel de aanwezige personen aan te houden en hun identiteit te controleren ».
Dit wetsontwerp is gevaarlijk. Het schendt tal van fundamentele rechten en de Belgische Grondwet, onder meer door het principe van de onschendbaarheid van de woning ter discussie te stellen en solidariteit te criminaliseren. Het heeft dus betrekking op alle burgers!
De parlementaire besprekingen over dit wetsontwerp zouden eind september worden hervat. We nodigen je uit om je te informeren en je bij de mobilisatie aan te sluiten.
Alle informatie vind je op:
https://www.cire.be/ceci-nest-pas-une-fiction/
https://visitesdomiciliaires.be/
Depuis fin 2025, le CIRÉ, ses 32 associations membres et ses partenaires mènent campagne contre le projet de loi sur les « visites domiciliaires ». Il s’agit de pouvoir arrêter chez elles, ou chez leur hébergeur·euse, des personnes sans titre de séjour, au besoin en forçant leur porte, pour vérifier leur identité, les détenir et les expulser.
Ce ne sont donc pas des « visites », mais des rafles, selon la définition même du Larousse : « opération policière exécutée à l’improviste dans un lieu suspect, en vue d’appréhender les personnes qui s’y trouvent et de vérifier leur identité ».
Ce projet est dangereux. Il viole de nombreux droits fondamentaux et la Constitution belge, notamment en remettant en question le principe de l’inviolabilité du domicile et en criminalisant la solidarité. Il concerne donc toutes les citoyen·nes !
Les discussions parlementaires sur ce projet devraient reprendre fin septembre, nous vous invitons à vous informer et à rejoindre la mobilisation !
Toutes les infos sur : https://www.cire.be/ceci-nest-pas-une-fiction/ ou https://visitesdomiciliaires.be/
Wat blijft er over van de rechtsstaat wanneer verantwoordelijken van de federale regering, die op alle mogelijke manieren mensen op de vlucht en burgers die hen opvangen proberen te criminaliseren, weigeren de dwangsommen te betalen die voortvloeien uit de veroordelingen van België wegens het niet nakomen van zijn verplichtingen inzake opvang ?
Wat blijft er over van de menselijke waardigheid wanneer de politieke beslissingen van diezelfde regering ertoe leiden dat steeds meer mannen, vrouwen en kinderen van het opvangnetwerk worden uitgesloten, en dat asielzoekers naar derde landen worden gedeporteerd, terwijl tegelijk de financiering van het middenveld wordt afgebouwd ?
Er blijven solidaire mensen die hun tijd geven en hun dak delen.
Er blijft BelRefugees, een platform dat in 2015 ontstond uit een burgerbeweging, en er blijft een heel netwerk van verenigingen dat elke dag de gevolgen van het Belgische beleid documenteert en de betrokken mensen begeleidt.
In deze situatie zijn er verschillende manieren om je samen met ons in te zetten, die voor iedereen toegankelijk zijn:
• Vrijwilliger worden in een opvangcentrum, helpen bij het inzamelen en verdelen van kleding, taallessen geven, koken of tuinieren: het zijn allemaal manieren om concrete en regelmatige steun te bieden.
• Een gift doen draagt, ongeacht het bedrag, rechtstreeks bij aan dit dagelijkse werk.
• De campagne op “visitesdomiciliaires.be” volgen om op de hoogte te blijven en de mobilisaties tegen het wetsontwerp mee te verspreiden.
Que reste-t-il de l’État de droit lorsque des responsables du Gouvernement fédéral, qui tentent par tous les moyens de criminaliser les personnes en migration ainsi que les citoyen·nes qui leur ouvrent leurs portes, refusent de payer les astreintes liées aux condamnations de la Belgique pour ses manquements en matière d’accueil ?
Que reste-t-il de la dignité lorsque les décisions politiques de ce même gouvernement tendent à exclure toujours plus d’hommes, de femmes et d’enfants du réseau d’accueil et à déporter des personnes en demande d’asile vers des pays tiers, tout en définançant le réseau associatif ?
Il reste des personnes solidaires qui offrent de leur temps, qui partagent leur toit.
Il reste BelRefugees, plateforme née en 2015 d’un élan citoyen, et tout un tissu associatif qui, tous les jours, documente les conséquences des politiques belges et accompagne les personnes concernées.
Face à cette situation, plusieurs façons de s’engager à nos côtés existent et se tiennent à la portée de toutes et tous :
• Devenir bénévole dans un centre d’hébergement, pour la collecte et la distribution de vêtements, des cours de langues, la cuisine ou le jardinage, permet d’apporter un soutien concret et régulier.
• Faire un don contribue directement à ce travail quotidien, quel que soit le montant.
• Suivre la campagne sur visitesdomiciliaires.be permet de rester informé·e et de relayer les mobilisations autour du texte de loi.
Trajecten van ballingschap en migratie, die meestal worden aangevat in de hoop op een betere toekomst en op daadwerkelijk afdwingbare rechten, worden nog al te vaak geconfronteerd met de hardheid van grenzen en het geweld van afwijzing. Het huidige Belgische en Europese migratiebeleid versterkt de criminalisering van migranten en mensen op de vlucht, maakt hun traject complexer en verergert hun kwetsbare positie. Voor Présence et Action Culturelles passen deze politieke keuzes, net als het systemische racisme dat eraan ten grondslag ligt, binnen het voortbestaan van mechanismen en representaties geërfd uit ons koloniale verleden.
Geconfronteerd met deze realiteit kiezen wij ervoor de selectie aan te klagen tussen wie aanspraak kan maken op fundamentele rechten en wie daarvan wordt uitgesloten. Cultuur is een essentiële hefboom om deze realiteit kritisch te benaderen, machtsstructuren te ontleden, onrecht te benoemen en bij te dragen aan verandering. Cultuur helpt ons er ook aan te herinneren dat opvang niet louter een kwestie van politieke keuze is: het is een recht en een vereiste van menselijkheid, rechtvaardigheid en gelijkheid.
Les parcours d’exil, majoritairement entrepris dans l’espoir d’un avenir meilleur et de droits effectifs, restent trop souvent confrontés à la brutalité des frontières et à la violence du rejet. Les politiques migratoires actuelles, belges comme européennes, renforcent la criminalisation des personnes migrantes et exilées, complexifient leurs parcours et accentuent leur précarisation. Pour Présence et Action Culturelles, ces choix politiques, tout comme le racisme systémique qui les sous-tend, s’inscrivent dans la persistance de mécanismes et de représentations hérités de notre passé colonial. Face à cette réalité, nous faisons le choix de dénoncer sans détour le tri qui s’opère entre celles et ceux qui peuvent bénéficier de droits pourtant fondamentaux et celles et ceux qui en sont privé·es. La culture constitue un levier essentiel pour porter un regard critique sur ces réalités, déconstruire les logiques de domination, nommer les injustices et contribuer à leur transformation. Elle permet aussi de rappeler que l’accueil n’est pas seulement une question de choix politique : il relève d’un droit et d’une exigence d’humanité, de justice et d’égalité.
Sinds eind 2021 leven duizenden mensen op zoek naar internationale bescherming op straat of in precaire bezettingen, ondanks een wettelijk kader dat België verplicht om hen opvang te bieden. De regering omschrijft deze situatie als een ‘opvangcrisis’. Gezien de duur van deze tekortkoming moeten we echter vaststellen dat het in werkelijkheid gaat om een bewust beleid van niet-opvang, dat zelfs openlijk wordt verdedigd door de politiek verantwoordelijken. Naast de menselijke waardigheid van mensen op de vlucht is het, in ruimere zin, onze rechtsstaat die al jarenlang wordt geschonden.
Als de gezondheid van een democratie wordt afgemeten aan de mate waarin de grondrechten van de meest kwetsbaren worden gerespecteerd, dan wijst deze situatie op een verontrustende verschuiving naar een autocratisch regime…
Depuis fin 2021, des milliers de demandeur·euses de protection internationale vivent à la rue ou dans des occupations précaires, malgré un cadre juridique qui impose à la Belgique de leur fournir un accueil. Le gouvernement qualifie cette situation de « crise de l’accueil ». Au vu de la durée de ce manquement, force est cependant de constater qu’il s’agit en réalité d’une politique de non-accueil délibérée, et même revendiquée par ses responsables politiques. Au-delà de la seule dignité des personnes migrantes, c’est, au sens plus large, notre État de droit qui est outragé depuis des années.
Si la santé d’une démocratie se mesure à l’aune du respect des droits fondamentaux des plus vulnérables, c’est un glissement inquiétant vers un régime autocratique que révèle cette situation…
Ontdek meer over hun werking op hun website :
Retrouvez le détail de leurs actions sur leur site web :
https://www.msf-azg.be/fr/domaines-action/theme/réfugiés et personnes déplacées
En juin 2026, le Premier ministre belge Bart De Wever a signé avec 18 dirigeants européens un courrier soutenant la création de « hubs de retour » dans des pays tiers dits « sûrs ». Le but : y expulser des personnes migrantes en séjour irrégulier ou déboutées de l’asile.
Pourtant, cette politique d’externalisation porte atteinte aux droits fondamentaux. Elle est inefficace, coûteuse et juridiquement contestable. Elle permet aux États de se déresponsabiliser de leur obligation d’accueil tout en fragilisant leur crédibilité sur la scène diplomatique internationale et la sécurité de leurs populations.
Stop ! Changeons de cap vers la justice migratoire et construisons une société robuste car juste, cosmopolite, solidaire et prospère. Un village planétaire où il fait bon vivre ensemble.